- 20 oktober 2014 (21:25)

De afgelopen dagen heb ik veel nagedacht, over hoe erg ik het mis om iemand bij me te hebben om weer eens alles mee te delen. Ik mis de manier hoe je jezelf weer gaat introduceren naar iemand toe en alles opnieuw moet uiten, te gaan leren vertrouwen. De dromen die ik heb over de perfecte persoon, zijn misschien wel té hoge verwachtingen. Soms snap ik niet dat ik me niet aangetrokken kan voelen tot iemand die alles voor me over heeft. Misschien is er op deze wereld niet 1 persoon die speciaal voor mij gemaakt is. Of misschien is t moeilijk te vinden, omdat ik bereid ben om diegene zeker alles te geven. Dat het moeilijk is om met mij een heel leven te gaan delen. Ik vraag mezelf af of het echt zo moeilijk is om geluk te vinden of misschien zijn de eisen die ik heb aan iemand veelste hoog. De laatste paar dagen, ben ik erachter gekomen hoe ik echt inelkaar zit.  

- 10-10-14 (23:00)

ik kan weer eens niet slapen. Gedachtes en verlangens spreken woorden. Mensen zeggen dat ik teveel streef naar perfectie, dat ik naar iemand aan t zoeken ben die eigenlijk niet voorkomt. Soms vraag ik me echt af of ik ooit iemand vind, die aan mijn verlangens voldoet. Het is alweer een tijd geleden, dat ik gevoelens had voor iemand. De afgelopen maanden die voorbij gingen, heb ik zoveel mogelijk gedachtes recht gezet, maar het is nog steeds niet genoeg. 

now. (3 oktober 2014 -1723)

ik kan me niet meer zo goed herinneren, wat de vorige paar maanden is gebeurd. Maar het is al heel lang geleden dat ik deze gevoelens voor hem had. Ik kwam erachter hoe t voelde om een ontmoeting te hebben voor de allereerste keer, maar t verliep niet zoals ik het had verwacht. Ik heb de afgelopen maanden goed alles kunnen verwerken, dat ik me niet op iemand moet focussen, want t is alleen een kwestie van verspilde tijd. Ik ben blij dat er veel mensen uit mijn leven zijn verdwenen, want ik merkte dat sommige mensen totaal geen betekenis voor mij hebben. De afgelopen maanden ging het steeds beter, ik leerde om geaccepteerd te worden om wie ik echt was en ik weet beter dan ooit hoe ik inelkaar dit. Dagen gaan steeds sneller voorbij en ik kan niet nog meer dagen verspillen aan mensen/dingen die alleen maar tijdelijk zijn. Ik las gisteren al mijn blog posten terug, om te zien hoe ik aan het begin was. Maar die tijd is verleden, ik ben allang al niet meer zo'n persoon die zichzelf zo erg kwetsbaar opstelt. Realiteit heeft meer betekenis gekregen en dromen zijn nou maar eenmaal dromen. Heb geleerd dat dingen moeilijk zijn, maar als je er positieve draai aangeeft alles binnen no time opgelost kan zijn. De kijk op heel veel dingen zijn erg veranderd. Ik weet nog precies hoe t voelde om met jou te zijn, maar ik ben blii dat je nu volledig uit m'n leven bent. Je had totaal geen impact in mijn leven, want het voelt niet dat ik iets kwijt ben. Liefde is maar voor eventjes als diegene uit t oog is. Vertrouwen is slechts een woord, want t bestaat niet. Vroeg of laat komt alles wat je verteld hebt een keer uit en ga je inzien dat de enige die je geheimen bewaard, jij zelf bent. Dagen lijken zoveel korten en het is oneerlijk. Dit moment is de tijd dat je moet gaan genieten, genieten voordat alles voorbij is. Want voor altijd bestaat niet.

21 mei 2014 10:37

Ik merk dat je dingen heel snel een plek kunt geven als je het echt wilt.
Dat je toegang krijgt tot andere mensen als je dingen afsluit. 
Ik merk dat ik over je heen ben gegroeid, na de afgelopen tijd.
De gevoelens waren weg wanneer ik je stem hoorde,
terwijl ik altijd verlangde om je stem te horen.
De manier hoe je doet tegen anderen irriteert me nog het meest. 
Nadat dit allemaal is geweest merk ik wat de grenzen zijn van mij.
Dat de manier hoe jij deed, ik niet verdiende.
Want ik had op dat moment alles voor je over.
Maar het is tijd om dit af te sluiten en iets/iemand te vinden die t waard is.

6 mei 2014 23:51

Ik heb de afgelopen dagen mezelf proberen te overtuigen,
dat ik het allemaal zonder jou aan kan.
Maar elke keer als ik je online zie komen, 
krijg ik een flashback van alles wat we hadden gedeeld samen.
Ik vraag me af of je ooit nog hetzelfde voor iemand zou gaan voelen,
zoals jij zei dat je voor mij voelde. 
Maar het allermeest vraag ik me af of je terugdenkt aan wat wij hadden,
of je het mist of dat je juist spijt hebt van alles.
Ik weet nog dat je me je diepste geheimen zou toevertrouwen.
Maar ik merkte dat je niet was zoals je deed dat je was,
ik merkte dat je anders was dan anderen.
De manier hoe je met me praatte voelde steeds specialer,
ik had nog nooit op zo'n manier met een jongen gepraat.
Na nachten samen door te hebben gebracht groeide onze harten samen.
Ik weet nog dat je dingen zei over hoe onzeker je was,
de manier hoe je probeerden complimentjes te vissen.
Terwijl ik bij jou geen fouten vinden,
ik vond je perfect zoals je echt was.
Het allerliefste was dat je aan me dacht,
op welk moment van de dag dan ook.
Je wilde altijd weten wat ik aan t doen was en hoe t met me ging.
Maar toen wist ik dat dingen gingen veranderen tussen ons, de manier wanneer er steeds meer ruzies kwamen en hoe minder gesprekken er waren tussen ons. Pas toen de gesprekken weer terug kwamen, wist ik hoeveel t voor mij betekende om je bij me te hebben. We werden die maanden nog closer, we leerde elkaar echt kennen, maar bovenal we merkten dat we ons zelf konden zijn bijelkaar. Ik had echt verwacht dat ik in die tijd veel voor je betekenden. Ik voelde dat onze harten naar elkaar toegingen groeien, maar we waren allebei heel erg onzeker. Nu merk ik dat het één van de slechtste ideeën ooit was, want toen ik had toegegeven hoe ik me voelde tegenover jou, veranderde sinds die dag alles. We konden niet meer met elkaar praten zoals we vroeger wel konden. Het contact was in één klap weg, alsof t allemaal niks voorstelde. Alsof die dagen er nooit waren geweest. Sins die dag is alles weg en doen we alsof er niks is gebeurd. Het vreet nog steeds aan me dat dingen zo zijn gelopen, vooral omdat ik niet weet hoe jij erover denkt. Maarja, ik denk dat de dingen zo horen te zijn. Dat als iets bijelkaar hoort uiteindelijk toch wel bijelkaar zou komen. Als die dag zal komen, zal ik de kans met beide handen grijpen. Ik hoop dat de verlangen weggaan voor je. Maar boven alles hoop ik dat jij gelukkig wordt, dat de pijn die je had vanzelf weggaat. Dat je onzekerheid weggaat en blij wordt met de dingen die je hebt.

2 mei 2014 01:41

Er is alweer een maandje bijna voorbij.
In de afgelopen tijd heb ik hem bijna niet meer gesproken,
het jammere hiervan is dat ik hem echt fucking elke dag mis.
Dat bij alles wat ik aan t doen ben, ik denk hoe het samen kon worden.
Ik mis je stem, de manier hoe je me naam altijd riep
De woorden die je zei als je geirriteerd raakte door iemand.
Maar vooral besefte ik dat ik de lieve dingen van je miste,
de manier van dat je zei dat je van me hield, dat je me miste en dat je me beter zou behandelen.
Ik wist niet dat ik zo vaak aan iemand herinnert kan worden.
Vind t jammer dat je doet alsof er nooit iets is gebeurd tussen ons.
Dat je mij niet mist de manier zoals ik jou mis.
Ik weet nog dat ik je die avond vertelde dat ik je echt leuk vond,
dat je tegen me zei dat wanneer je met mij bent je je gelukkig voelde.
Het voelt alsof je zo'n persoon bent, dat wanneer je t je uitkomt maar vertrekt.
Dat je de volgende morgen opstaat en bedenkt van ze betekent toch niks voor me.
Ik had voor mijn gevoel zoveel moeite voor je gedaan,
ik leerde te houden van jou, alles wat niet goed aan je was.
Maar ook vooral de dingen die jou perfect maakte.
Ik herinner me ook dat elke ruzie die we hebben gehad, niet lang duurde.
Ik kon niet lang boos op je blijven.
Soms vraag ik me af wat ik fout gedaan in jou ogen.
Maarja, ik hoop nu gewoon dat je gelukkig wordt op welke manier dan ook.
Met wie dan ook.
Ook al had ik gehoopt dat je gelukkig zou worden met mij.
Maar ik laat het hierbij, misschien kruizen onze paden ooit wel.
Als het bij elkaart hoort, zal t bij elkaar komen. 

- 6 april 2014 11:13

Er zijn alweer een paar maanden voorbij gevlogen. 
Het is moeilijk geweest de afgelopen tijd. 
Heb me tijd met iemand doorgebracht waarvan, 
ik dacht dat het de moeite waard was. 
Had mezelf opener ingesteld dan ik ooit van te voren was. 
Ik weet nog hoe ik hem begon te leren kennen, 
ik was zo bang dat de dingen génant gingen worden. 
Maar het ging juist het tegenovergestelde. 
Het klikte meteen, er vielen geen stiltes, 
terwijl we elkaar totaal niet kenden. 
Het tweede gesprek blijft me nog steeds verbazen. 
Hoe kan je zoveel medeleven hebben met iemand die je niet kent. 
Zoveel iemand proberen te helpen terwijl je niet weet hoe die in elkaar zit. 
Ik herinner me nog steeds hoe close ik de afgelopen tijd met hem werd. 
Het voelde alsof ik iemand echt kon helpen en dat iemand weer zn vertrouwen in me legden. 
Non-stop hadden we gesprekken en het werd steeds later. 
Slaap deed er even niet meer toe, want op dat moment hadden we echt alleen tijd voor elkaar. 
Ik merkte dat de gevoelens kwamen, de manier hoe je veranderde op me. 
Twijfels gingen bij mezelf toeslaan. 
Je praatte zo lief met me, gaf me zoveel tijd.. 
Ik merkte dat ik niks anders kon dan je leuk vinden. 
Probeerde toen al te zeggen wat beter voor je was. 
Maar ik begrijp het nog steeds niet, 
je vroeg me wat ik van je vond. 
Ik heb het de afgelopen tijd toegegeven, laten zien in alles wat ik deed. 
Vertelde je dat ik hetzelfde voor je voelden. 
Maar vanaf dat punt begon alles te veranderen. 
Dag erna praatte je niet meer met me, 
alsof het uiten van me niks voorstelde. 
Inmiddels ben ik er al overheen. 
Als je de dingen niet waardeert die ik voor je deed, is het misschien beter om het te laten zoals het is. 
Het voelde fucked up de laatste dagen, 
maar ik weet zeker dat ik niet degene zou zijn die spijt zou krijgen.


28 januari 2014 16:01.

Dit schrijf ik onder schooltijd,
ik merk dat het alweer een tijdje geleden is.
De laatste tijd gaat het eigenlijk steeds beter.
Ik ontmoet mensen die écht zijn,
die goed genoeg zijn om te leren kennen in het echte leven.
Ik merk dat ik niet meer denk aan,
dat het beter zou zijn met je.
Ik denk eerlijk gezegd,
dat het eindelijk afgesloten is.
Ik concentreer me op mijn toekomst,
in plaats van het verlangen naar iets dat er niet kan zijn.
Gelukkig ben je pas, als iemand je die geluk kan geven.
Maar dat geluk was jij niet,
dat geluk lag bij mezelf.
Ik liet mezelf geloven dat je me gelukkig kon maken.
Maar de gedachtes waren van mezelf.
De verklaringen hiervoor zou ik nooit meer krijgen.
Je bent nu niks meer dan een persoon in het publiek.
Stiekem hoop ik nog steeds dat je er spijt van zou krijgen.
Maar zo werken die dingen niet.
Precies vandaag, op dit moment, nu.
Sluit ik dit af, dit is een afscheid van jou.
De herinneringen zijn niks meer dan nutteloze tijdverspilling.

- 17 januari 2014 00:37

Ik heb gisteren een gesprek gehad, dat echt heel leerzaam was.
Ik leerde voor het eerst te zeggen wat ik echt dacht,
het bracht me verder dan alles bij mezelf houden.
Ik kon diegene confronteren met iets dat diegene zelf heeft veroorzaakt.
Dat diegene niet is zoals diegene zegt dat hij is.
Het is best mooi om te zien dat achter elk ding, een verhaal zit.
Maar een verleden kan je niet als excuus gebruiken.
Weet je nog hoe bang ik was om je kwijt te raken?
Dat ik dingen in me hoofd haalde dat je het niet met me meende?
Achteraf gezien, waren jou woorden ook niet gemeend.
Als ik zoveel voor je betekende zou je niet zomaar weggaan..
Maar naast dat, ik heb steeds meer angst om mensen te verliezen.
Het liefst laat ik niet eens meer mensen toe.
Ik wil afscheid nemen van mensen die niks goeds voor je over hebben.
Maar wat zo bijzonder was aan het gesprek was,
dat ik iemand de waarheid goed kon vertellen.
Dat ik tegenwoordig niet meer zo'n iemand ben, die dingen alleen maar voor zich kan houden.
Ik weet dat ik op sommige momenten ook veel eerlijker tegen jou moest horen te zijn, want je was de enige die me echt begreep.
Ik wist dat ik je op de één of andere manier wel een beetje kon vertrouwen,
je bewaarde mijn geheimen.
Maar wat het me meest verbaasde is dat als ik zei dat ik hem leuk vond, dat ik het alleen maar zou zeggen omdat ik eenzaam zou zijn.
Soms voel ik me gewoon echt alleen,
niet begrepen door andere mensen.
Maar dan denk ik terug aan dat ik niet zomaar iemand wil,
ik wil iemand waarmee ik wel een toekomst wil delen.
Tijdelijk zijn heeft voor mij geen zin.
Ik heb eindelijk door dat ik zelf ook iets waard ben.
Ik snap niet dat mensen zich kunnen laten gebruiken door andere mensen,
of bijvoorbeeld met iemand zijn omdat ze niet alleen willen zijn.
Liefde krijg je niet alleen met iemand die zomaar in je leven komt lopen en dan zegt ik hou van je.
Het is dat je iemand anders z'n geluk boven je eigen geluk zet en dat je er alles aan doet om de ander gelukkig te zien.
Ik weet nog wel dat je zei tegen me dat ik altijd veel aan mezelf dacht,
dat ik me niet bezig hield met jou gevoelens.
Maar dat deed ik wel, hoe meer dingen ik voor me hield, hoe beter ik vond dat het was.
Want ik zou je nooit met opzet pijn willen doen, maar ik kreeg het al door dat hoe minder ik je vertelde, hoe erger ik je kwetste.
Ik denk echt dat je in m'n leven bent geweest om iets te leren.
Maar ik heb het al geaccepteerd dat je er niet meer bent, maar toch als ik de kans krijg om je weer te spreken zal ik dat zeker doen.
Jij hebt me geleerd om eerlijk te zijn, dingen sneller te zeggen, dingen niet zo erg bij mezelf houden en boven al mezelf te zijn.

14 januari 2014 00:28

Ken je dat gevoel, alsof je helemaal alleen bent.
Alsof mensen om je heen je totaal onbelangrijk vinden.
Dat ze je vergeten na een dag bijvoorbeeld.
Ik weet niet of ik dingen nog langer positief kan zien.
Soms heb ik het gevoel alsof ik terugval naar een paar jaar geleden.
Dat onzekere meisje komt weer terug,
dat zelfde meisje die zich afvroeg of ze wel ooit goed genoeg zou zijn.
Maar toen ik met jou was, veranderde alles.
Je maakte me echt gelukkig en wat andere mensen zeiden, deed me totaal niks.
Want het enigste waar ik me op focuste was jij.
Ik hoop echt dat jij nu gelukkig bent, maar eerlijk.
Ik vraag me nog steeds af of je aan me denkt.
De tijden die ik met jou had, zou ik zo weer mee willen beleven.
Als ik de kans had om die momenten opnieuw aftespelen, dan had ik dat zeker gedaan.
De manier hoe we dag en nacht samen waren,
proberend om elkaars harten te winnen.
Ik ben in m'n leven niet zo close met iemand geweest en nog nooit zoveel aandacht aan iemand besteed zoals jij.
Maar ik had je al verteld dat ik je probeer te vergeten,
maar het lukt me gewoon niet.
Alsof bij alles wat ik aan het doen ben, nog steeds aan je denk.
We hebben niet eens afscheid van elkaar kunnen nemen,
maar de liefde in onze laatste gesprek was er nog steeds.
Als ik mensen van vroeger spreek, vraag ik me nog steeds af of ze jou hebben gesproken.
Soms is diegene die je blij maakte, diegene die je kwijtraakte.
Ik heb spijt van al die nachten, wanneer we ruzie met elkaar hebben gemaakt.
Als ik die nachten had kunnen wissen, had ik je al die dagen m'n liefde gegeven.

6 januari 2014 21:45

het jaar is alweer voorbij gevlogen.
Ik denk nog steeds elke dag aan je,
het is zo moeilijk om je te vergeten.
Maar ik had mezelf beloofd,
in 2014 maak ik een nieuwe start.
Ik ga je proberen te vergeten,
maar zo te zien herinner ik je nog steeds elke dag.
Moet je nagaan hoe erg je me hart hebt geraakt.
Het spijt me voor de dagen waarbij ik het je moeilijk maakte.
Als ik de kans had om alles terug te draaien,
had ik dat zeker gedaan.
Vorige maand had ik een jongen ontmoet,
hij vertelde me dat hij te vertrouwen was.
Dat hij anders was dan andere mensen.
Ik bracht nachten pratend met hem door,
het bleef me verbazen de manier hoe hij was.
De manier hoe hij z'n gevoelens bij me uitte,
dat iemand eindelijk z'n vertrouwen weer bij me legde.
Ik voelde me gewaardeerd voor het eerst,
ik dacht dat hij iemand was die eindelijk mij als prioriteit kon opstellen.
Maar na mate de tijd merkte ik dat hij anders was dan ik dacht,
dat hij wanhopig opzoek was naar liefde bij iemand.
Het maakte niet uit welk meisje het was,
maar zolang hij die aandacht maar kreeg.
Eerlijk, ik dacht meteen weer terug aan jou.
De manier hoe je zei dat je van me hield,
maar daarna me uren liet wachten op een antwoord van 1 woord.
Misschien was het bij hem net iets anders,
nadat hij had gezegd dat hij me iets vond,
kon hij alleen met me praten als het hem uitkwam.
Ik snap niet dat ik mezelf weer in die situatie neer kan zetten.
Mezelf geen waarde kan geven.
Want ik wacht nog steeds maanden op iemand die mij allang vergeten is.
Weet je dat er al maanden voorbij zijn, sinds we hebben gepraat?
Ik had nooit gedacht dat je bij me weg zou gaan.
Weet je wat hij ook tegen me zei?
Dat hij de wonden wilde gaan helen, die een ander heeft gemaakt.
Hij wilde me laten inzien dat niet iedereen me zou kwetsen,
dat hij geduld had om te wachten op misschien iets dat niet zou komen.
Maar zal ik je iets zeggen over dat,
die woorden zijn niks meer dan gelogen.
Als hij meende wat hij zei, zou hij andere mensen links laten liggen.

  • Maar dat kon hij niet, hij hield van die aandacht net als hoe jij ervan hield.
  • Ik vraag mezelf af, waarom ik je niet kan haten na alles wat er gebeurd is.
  • Ik wil je zeggen dat het tijd is om je achter me te laten,
  • dat ik beter af alleen ben dan met iemand zoals jij.
  • Maar ik bedank je voor dit alles, want dit heeft me laten inzien.
  • Dat mensen precies zo zijn, zoals ik denk dat ze zijn.

 

12 december 2013 00:21

het is weer een maandje verder,
ik mis je meer dan ooit.
Ik val weer terug naar toen.
Waarom kan je me niet missen zoals ik jou mis?
Het lijkt wel een dejavu,
weet je nog een jaar geleden,
dat we ook maanden niet met elkaar hadden gepraat.
Weetje wat ik het meest mis tussen ons.
Dat we toen gesprekken hadden hoeveel we voelden,
dat we nooit op deze manier van iemand konden houden.
Maar ik hield wel zoveel van je.
Weet je wat ik me afvraag,
waarom je niet je best hebt gedaan om contact met me te zoeken.
Ben je me nu al vergeten?
Ik weet niet eens wie je echt bent,
maar ik weet dat m'n gevoelens voor jou anders waren.
Met alles wat ik doe moet ik denken aan je.
Ik weet nog dat iemand tegen me zei,
weet je wat ik echt tof voor hem vond.
Dat hij zei dat hij je niet kwijt wilde.
Hij had echt gelijk, ik waardeerde t niet.
Maar sinds ik je kwijt bent, weet ik wat ik aan je had.
Weet ik wat ik voor je voel.
Als ik de kans had om het opnieuw te doen,
had ik dat zeker gedaan.
Ik hoop dat je begrijpt dat ik dit nooit meer ga vergeten.
Ik hou nog steeds van je en ik hoop dat ik ooit de kans krijg om het je nog een keer te vertellen.

12 november 2013 19:15

Ik neem de tijd om weer eens te zeggen hoe het is,
het leven is een spelletje.
Mensen spelen met je gevoelens,
maar als als jij vertelt hoe kut je voelt,
dan pas komen ze bij je slijmen.
Ik kan door ze allemaal heen kijken.
M'n hart is ijskoud,
ik had niet verwacht dat dingen zo zouden gaan.

- 9 november 2013 23:48

Het is alweer een weekje geleden.
ik heb echt de tijd nodig om te zeggen hoe ik me voel.
Ik heb je alweer een paar dagen niet gesproken.
Soms heb ik t gevoel dat ik jou niet mis,
maar eigenlijk de relatie die we hadden.
Ik weet niet of je de persoon bent die je zegt dat je bent.
Voor mijn gevoel was het perfect toen,
de manier van ontmoeten en het klik krijgen met iemand.
Denk dat ik me nooit meer zo ga voelen,
zoals ik toen met jou was.
Je maakt me gelukkig..

- 3 november 2013 01:48

De tijd lijkt te vliegen,
als ik kijk naar me vorige geschreven bericht.
Ik heb weer contact met hem,
het voelt alsof de mensen die ik vroeger had weer in me leven komen.
Ik ben zo blij dat ik je weer spreek,
want ik heb je echt erg gemist.
Ik zei dat ik zonder je beter af was,
maar sinds je er weer bent voelt 't zo fijn.
We hoeven niet meteen weer in love te zijn.
De gesprekken lopen dit keer makkelijk,
alsof we al jaren goede vrienden zijn.
Ze hebben gelijk,
als je iemand lostlaat dan weet je pas wat je hebt.
Deze dagen vind ik mezelf echt veranderd,
ik stress minder over dingen.
Ik weet ook dat iemand zo in en uit je leven kan lopen,
binnen no time zijn ze dan weer weg.
maar geen zorgen,
de mensen die echt true met je zijn die zullen blijven.
Of ze zullen wel terugkomen.
't leven is zo mooi,
als je de juiste mensen in je leven hebt.
Ik heb m'n beste vriend ook weer terug,
ik heb m zo gemist.
het lijkt weer zoals vroeger.
Ik hoop dat dingen kunnen blijven zoals ze zijn,
en dat ik een keertje echt gelukkig kan zijn.

- 21 oktober 2013. 23:48

ik had de afgelopen keer geen tijd om te schrijven,
dusja ik probeer t nu.
de tijd gaat zo snel,
het is alweer 2 weken geleden.
ik wil je meenemen in een flashback van toen,
ik weet nog onze eerste ontmoeting.
Ik wist niet dat ik me zo aangetrokken kon voelen tot een persoon,
sinds toen.
Je hebt me echt veranderd sinds die dag.
vanaf toen wist ik wat liefde betekende,
dat ik zoveel liefde in me had om het met iemand te delen.
Iemand waarmee ik dagen en nachten mee deelde.
Ik kwam erachter dat ik steeds meer dacht aan je en steeds vaker met je wilde praten.
Voor t eerst kwam ik erachter wat t betekende om niet zonder iemand te kunnen.
steeds werden we closer,
ik begon je echt te vertrouwen.
Op een gegeven moment hadden we echt iets.
Ik dacht echt dat het lang ging duren,
m'n gevoelens waren er echt alleen voor jou.
Ik had me nooit zo van te voren gevoeld.
Hoe sneller de tijd ging,
naar mate m'n onzekerheid toe ging slaan.
We kregen ruzie van het minst erg tot het ergste.
Maar m'n gevoelens waren nooit helemaal weggegaan.
na alles wat er gebeurde hadden we elkaar een tijd niet gesproken.
Maar in de tijd die we hadden om na te denken,
groeiden onze harten juist weer aanelkaar.
Ik had nooit gedacht dat ik nog zo'n zwak voor je zou hebben.
Toen kwam de tweede kans,
't ging precies zoals het eerst ging.
Je gaf me totaal geen aandacht, je verwaarlooste me voor m'n gevoel.
Die irritante late reacties, die voel ik soms nog steeds.
Het was voor jou niks, maar het voelde als een mes in m'n hart.
Maar misschien is 't beter om het na vandaag helemaal af te sluiten.
Want nu zonder jou, ben ik anders, kan ik weer mezelf zijn.
Het voelt goed, het voelt goed zonder jou.

- 21 september 2012 :: 00:17.

 Ben aan het vechten voor mensen van wie ik echt hou,
het is een moeilijke strijd.
Me gedachtes proberen me neer te halen,
kapot te maken.
Ik raak erin verstrikt.
Weet gewoon niet meer wat het juiste is.
Maar ik weet dat ik door moet blijven vechten,
opgeven zal nooit een optie voor me zijn.
Ik geef de hoop niet op,
uiteindelijk zal ik m'n doel bereiken.

- 8 oktober 2013. 18:52

het is ongeveer een maand geleden,
toen ik voor het laatst wat schreef.
ik heb m´n plek gevonden,
en voel me echt gewoon fijn.
maar het leven is gewoon saai geworden,
elke dag precies hetzelfde.
en dat is naar school gaan.
ik spreek je nu al een tijd niet meer,
heb het gevoel alsof alles 1 grote grap was.
ik voel precies niks meer voor je,
wist wel dat alles echt tijdelijk was.
maar ik wil je meenemen naar toen.
Weet je nog ons eerste gesprek,
alsof we nooit met iemand anders een betere klik hadden.
Binnen een no time hadden we echt iets,
ik kon je alles vertellen.
Ik denk dat ik in mn hele leven nog nooit zoveel van iemand heb gehouden,
je veranderde me.

- 13 september 2013 18:15.

 We praten nu eigenlijk helemaal niet meer,
maar eerlijk.
het voelt alsof er een zware last van mn schouders af zijn.
Het was leuk zolang het duurde.
Maar als ik echt iemand zoek,
die er voor me zal zijn.
Moet het toch op een andere manier.
Misschien was je gewoon iets,
om van te leren.
Niet om eeuwig mee te zijn.
De dagen worden tegenwoordig veel korter.
Het regent nu buiten.
Alsof er sinds al die maanden iets veranderd is.
Als ik eraan denk,
dat in zo'n korte tijd zoveel mensen zijn gekomen en zoveel zijn gegaan.
Kan ik me niet voorstellen,
hoeveel mensen ik over 2 jaar nog kwijt raak.
Het zien van mensen die je verlaten,
het doet me serieus echt pijn.
Maar dat is het leven.
Ik moet het positieve in alle negatieve eruit halen.
Ik vraag me af of ik uberhaupt ooit iemand ontmoet,
die zn leven met me wilt gaan delen.
Iemand die nooit weg zou gaan,
hoe moeilijk het ook is om met me te zijn.
Diegene waar ik al mn liefde en geluk aan kan geven,
het leven delen.
Maar ik hoop nog steeds,
dat ik ooit iemand ga vinden.
Die mij gelukkig kan maken en ik hem.
Ooit op een dag,
zal alles over zijn.
Maar nu moet ik het leven laten zoals het is..

- 28 augustus 2013 23:33

 Het is alweer een tijdje geleden.
Ik heb je eindelijk los kunnen laten.
We spreken en praten niet meer zoals we eerst deden.
Ik heb een nieuwe klas, zit op een nieuwe school.
Ik voel me er totaal niet goed bij.
Maar ik moet me doorzetten,
het komt vast wel goed.
Dat hoop ik.
En zo niet,
zorg ik dat het goed gaat komen.
Weet je, je was vroeger echt veel voor me.
Je kon wel zeggen dat je me beste vriend was.
Maar sinds je weg bent geweest,
voel ik dat het niet goed meer zit.
We zijn niet meer zo close als eerst.
Ik heb niet meer het gevoel dat ik zo close met iemand kan worden.
Iedereen waar ik close mee was, heb ik min of meer weg gepushed.
Ik mis zo erg het gevoel, dat houden van gevoel.
Ik wil dat je je ogen dicht doet,
luistert naar m'n stem.
Hopend dat alles wat ik zeg bij je binnen komt.
Ik wil je hart raken,
ik wil iets voor je betekenen.
Maar ik heb wel gemerkt dat het me niet lukt.
Ik voel me alleen,
weet totaal niet meer met wie ik wat moet bespreken.
Ik vraag me uberhaupt af of je nog aan me denkt.
Ik mis ontzettend wat ik vroeger had.
maar ik weet dat ik nie tmeer terug kan.
ik moet kijken naar de toekomst.
maar vergeet niet,
dat wat er ook gaat gebeuren.
Welke obstakels je ook krijgt,
ik zal er voor je zijn.